Op het Hoge Laand

Wilbert van de Kamp

Wanneer ik drie maanden geleden wakker werd hoorde ik het geluid van drie tramlijnen. Ik hoor het Amsterdamse leven dat hortend en stotend, als kakofonie van rinkelende bellen en stressende fietsers, op gang komt.

Als ik nu wakker word hoor ik niks. Of - als ik pech heb - kom ik erachter waarom een pauw in het Engels Peacock heet. Ik woon op Oosterhouw, in Leens. Waar? Leens. Noord-West Groningen. Waarom zeg je er Noord-West bij, Groningen is toch niet zo groot? Eh, de provincie bedoel ik. Tussen Winsum en Lauwersoog. Wacht, ik zoek het wel voor je op op Google Maps.

Terug naar de pauwen. Er zijn er hier zes. Afgelopen zomer waren het er nog negen, maar pauwen zijn domme dieren. Ze vergeten hun jongen, en dus zijn er drie opgegeten of doodgegaan.

Drie pauwen hebben namen: de oudste drie. Balthazar, Esmeralda en Priscilla. Echte pauwennamen, hoewel Esmeralda en Priscilla tegenwoordig ook gewoon uit een vogelaarwijk zouden kunnen komen. De andere drie hebben nog geen naam. Ik overweeg ze Jeroen, Karin en Susan te noemen. Want het mag hier wel wat normaler. Het hele huis staat propvol met spullen. De spullen van Klaas en Christiaan, die hier tot voor kort woonden, maar nu naar Amsterdam vertrokken zijn.

Ik heb hier meer ruimte dan in Amsterdam. Mijn buitenruimte is 1250 keer zo groot. Hier heb ik een tuin van een hectare, in Amsterdam had ik een balkon van 8 m2. Binnen heb ik 52 keer meer ruimte. Ik ging van een kamer van 8 m2 naar 420 m2. Ik heb precies twee keer zoveel keukens. In Amsterdam had ik er maar één, hier twee. En: ik heb hier twee bibliotheken. Die had ik in Amsterdam niet. Ik heb hier geen bereik, en ben de enige persoon van Leens met een start-up.

De bevolking van Leens is goudeerlijk. Ze zeggen dat ze niet komen, en dan komen ze ook niet. Ook dat is anders dan in Amsterdam.

Hoe ik hier terecht ben gekomen? Een vriendin van me droeg iets voor over Proust. Ik geloof dat het haar afstuderen was. In de zaal zat Arie. Arie zei: “zou je het leuk vonden iets te organiseren in een oud huis in de provincie?” Dat vond ze, en ze vroeg mij of ik wilde koken bij dat evenement. Dat wilde ik, dus spraken we af dat Arie ons op zou komen halen op Groningen CS. Op de K+R haalde hij ons op met zijn Jaguar, waarmee we naar Leens reden. In de tuin dronken we jasmijnthee, een klein glaasje Amaretto en tiramisu. Want - zoals Klaas zegt - dat is een goed idee, een beetje alcohol bij de taart.

Samen organiseerden we een diner. Voor het eerst liepen er jonge mensen door de tuin, met knotjes en gekke jasjes. Na het diner droeg Joost Oomen een gedicht over natte winegums voor.

Ik kwam terug. Elke keer bracht ik jonge mensen mee, en elke keer verraste het me, wat het huis met hen deed. Het is een gek huis, en het doet gekke dingen met mensen.

Toen hoorde ik dat Klaas en Christiaan wilden verhuizen naar Amsterdam. Na natuur is het tijd voor cultuur, zegt Klaas. Ik was zat van Amsterdam, de drukte, het altijd maar dingen moeten, en wilde sowieso al terug naar het Noorden. Dan is 30 minuten rijden na het arriveren op Groningen CS ook niet zo erg.

We besloten dat ik op het huis zou passen. Dus zit ik nu in de woonkamer, bij een brandend vuurtje. Er zijn dagen dat het huis vol zit met vrienden, maar ook dagen dat het rijk voor me alleen heb. Er zijn dagen geweest dat ik naar de supermarkt ging om maar mensen te zien. Het is gek om in je eentje voor zoiets groots te zorgen. Maar ook bijzonder. Ik wil hier nog wel even blijven.

— Wilbert
(foto: Maartje Strijbis)

11.11.2016
Het Discours • Ga toch lekker naar de Randstad
Sprekers: Wilbert van de Kamp • Marten Middeldorp • Allard Medema

KOM OOK OOST, OOSTERSTRAAT 13A GRONINGEN

Schrijf je in voor de OOST nieuwsbrief zodat we je op de hoogte kunnen houden van ons programma.